βιβλιοθήκες και άνθρωποι

DSC_0535

Κάποιες φορές αυτό που νοσταλγώ από την εργένικη ζωή μου είναι η βιβλιοθήκη μου και η απόλυτη ησυχία του μικρού μου σοφιτέλ όταν έκλεινε τις πρώτες πρωινές ώρες η καφετέρια του ισογείου. Τώρα δεν έχω πια τέτοια βιβλιοθήκη, φροντίζω να μην αγοράζω βιβλία αλλά να δανείζομαι ή να τα παίρνω από δεύτερο χέρι από charity shop και να τα επιστρέφω εκεί πάλι μετά από λίγο καιρό. Τότε αγόραζα κ αγόραζα βιβλία και ξόδευα οτι οικονομίες είχα σε γιουρούσι στα βιβλιοπωλεία ή σε κάποιο μπαζάρ στη Θεσσαλονίκη γιατί βλακωδώς πίστευα οτι μόνο τα βιβλία μένουν. Πολλά δεν πρόλαβα καν να τα ξεφυλλίσω απλά τα πήρα γιατί με τα χρόνια γίνεσαι book whisperer και μπορείς και τα ακούς όταν σου φωνάζουν από τα καταστήματα ”Ελα και πάρε με’.   Ταυτιζόμουν με τον πόνο κάποιων γυναικών που άκουγα να λένε οτι τα παπούτσια τους ποτέ δεν ήταν αρκετά. Πόσο τις ένιωθα και πόσο καταλάβαινα το ανικανοποίητο που ένιωθαν και αυτές οι δόλιες.

Μέχρι που μια μέρα ερωτεύεσαι, αλλάζεις χώρα και μετά από λίγο αλλάζεις πόλεις ψάχνοντας δουλειά και καταλαβαίνεις οτι δεν μπορείς να κουβαλάς πολλά υλικά αγαθά στο βαλιτσάκι σου. Λίγες αλλαξιές ρούχα, λιγότερες φωτογραφίες, καναδυό βιβλία, ένα λάπτοπ, και ας μην αναφερθώ καλύτερα σε πατούμενα γιατί θα στεναχωρήσω τις shoe addicts. Τώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου οτι δεν χρειάζεται να έχω πολλά πράγματα.

Τα βιβλία υπήρξαν δέντρα και σαν δέντρα θέλουν ρίζες αλλά όσο ζεις σαν μετανάστης, είναι δύσκολο να τους προσφέρεις καλό χώμα και άφθονο νερό για να μην μαραθούν. Θα μπορούσαν να ανθίσουν στα προηγούμενα χρόνια της ελληνικής κοινωνίας αλλά ένεκα της νουσδου κ της πασοκάρας, του μεγκα τσανελ και των σκρίνιων με τα κρυσταλλικά και τα σεμέν, δεν χωρούσαν βιβλιοθήκες στα καθιστικά μας ή και αυτές που χώρεσαν ήταν γεμάτες με βοηθήματα και τετράδια με σημειώσεις, sos ερωτήσεις και μακροσκελείς αναλύσεις των ποιημάτων στη λογοτεχνία. Μπορεί να μην είχα καμία συλλογή του Αναγνωστάκη αλλά η μάνα μού είχε πάρει ένα τεράστιο χοντρό βοήθημα με ανάλυση του έργου μήπως και πέσει στις εξετάσεις. Πολλές φορές σκέφτηκα έκτοτε ότι μια ωραία εκδίκηση θα ήταν αν της κατέβαζα όλα τα Nachtmann και τις πορσελάνες από το σκρίνιο και να της έβαζα ένα τετράδιο με μια ανάλυση του πόσο ωραία είναι τα γερμανικά κρύσταλλα, ίσως να έκανα και μια αναδρομή στη ζωή και στο έργο του ιδρυτή της εταιρίας για να δει σφαιρικά το έργο του. Βέβαια δεν θα έβλεπε τις πορσελάνες, σάμπως εγώ είδα ποτέ Αναγνωστάκη. Ας είναι, δεν πειράζει.

Βιβλιοθήκες είμαστε εμείς, αυτό θα λέω στην κόρη μου να το ακούω και εγώ να το εμπεδώνω. Και αν ακόμα τα χέρια μου δεν κρατιούνται και αγοράζουν, θα τα αφήνουμε έπειτα σε δημοτικές βιβλιοθήκες σε κάθε μετακόμιση. Ας είναι, δεν πειράζει. Είναι όμορφο και τούτο, να παίρνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο που και άλλοι το κράτησαν, το διάβασαν ευλαβικά και το σεβάστηκαν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s